GŁÓWNI INSPEKTORZY PRACY
1919-2019

Wiesław Łyszczek

2017-


Ukończył Wydział Prawa i Administracji w Wyższej Szkole Administracji i Zarządzania w Przemyślu, na kierunku administracja publiczna. Od 1991 r. do 1997 r. związany zawodowo z branżą transportową. W latach 1997-2001 pracował jako starszy inspektor w Oddziale Kontroli Legalności Zatrudnienia w Wojewódzkim Urzędzie Pracy w Rzeszowie, a następnie w tamtejszym Powiatowym Urzędzie Pracy. Od 2002 r. do 2007 r. specjalista w Oddziale Kontroli Legalności Zatrudnienia Wydziału Polityki Społecznej Podkarpackiego Urzędu Wojewódzkiego. Z dniem 1 lipca 2007 r. przeniesiony do Okręgowego Inspektoratu Pracy w Rzeszowie na podstawie art. 107 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o Państwowej Inspekcji Pracy (uczestniczył w przygotowaniu jej projektu), który stanowi o przejęciu przez PIP od powiatowych i wojewódzkich urzędów pracy zadań związanych z kontrolą legalności zatrudnienia. 19 grudnia 2008 r. ukończył aplikację inspektorską. 1 września 2015 r. awansowany na stanowisko starszego inspektora pracy, od 8 grudnia 2016 r. pełnił obowiązki okręgowego inspektora pracy w Rzeszowie. 10 października 2017 r. został powołany przez Marszałka Sejmu RP na stanowisko głównego inspektora pracy.

Roman Giedrojć

2016-2017


Absolwent Wyższej Szkoły Inżynierskiej w Koszalinie oraz Akademii Rolniczej w Lublinie. Ponadto ukończył studia podyplomowe na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Od 1985 roku zatrudniony w Państwowej Inspekcji Pracy. Przez wiele lat pełnił funkcję kierownika Oddziału Państwowej Inspekcji Pracy w Słupsku. W latach 1997-2001 poseł na Sejm RP III kadencji i wiceprzewodniczący Rady Ochrony Pracy przy Sejmie RP. Pełnił funkcję zastępcy Głównego Inspektora Pracy ds. Nadzoru.

Iwona Hickiewicz

2012-2016


Absolwentka Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1993 roku zatrudniona w Państwowej Inspekcji Pracy jako pracownik Departamentu Prawnego Głównego Inspektoratu Pracy. Pełniła funkcję wicedyrektora i dyrektora Departamentu Prawnego Głównego Inspektoratu Pracy oraz Zastępcy Głównego Inspektora Pracy ds. Organizacji.

Anna Tomczyk

2011-2012


Absolwentka Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego oraz Wydziału Prawa w Wyższej Szkole Zarządzania i Prawa im. Heleny Chodkowskiej. Od 1995 roku zatrudniona w Państwowej Inspekcji Pracy jako pracownik Departamentu Prawnego Głównego Inspektoratu Pracy. Pełniła funkcję wicedyrektora i dyrektora Departamentu Prawnego Głównego Inspektoratu Pracy oraz Zastępcy Głównego Inspektora Pracy ds. Prewencji.

Bożena Borys-Szopa

2006-2008


Absolwentka Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego. Ponadto ukończyła studia podyplomowe na Akademii Górniczo-Hutniczej. Od 1998 do 2002 roku była przewodniczącą Rady Ochrony Pracy przy Sejmie RP. Gdy sprawowała funkcję głównego inspektora pracy Sejm RP uchwalił obowiązującą do dzisiaj Ustawę z dnia 13 kwietnia 2007 roku o Państwowej Inspekcji Pracy, poszerzając m.in. zakres działania PIP o kontrole legalności zatrudnienia.

Anna Hintz

2002-2006


Absolwentka Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Ponadto ukończyła studia podyplomowe w Szkole Głównej Planowania i Statystyki. Od 1983 roku pracowała w Państwowej Inspekcji Pracy. Pełniła funkcję dyrektora Departamentu Prawnego Głównego Inspektoratu Pracy.

Tadeusz J. Zając

1999-2002
2008-2011


Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1984 roku zatrudniony w Państwowej Inspekcji Pracy. Początkowo pracował w Okręgowym Inspektoracie Pracy w Warszawie, a następnie w Departamencie Prawnym Głównego Inspektoratu Pracy. Pełnił funkcję Zastępcy Głównego Inspektora Pracy oraz dwukrotnie Głównego Inspektora Pracy.

Tadeusz Sułkowski

1990-1999


Doktor ekonomii, pracownik naukowy Instytutu Organizacji i Zarządzania Uniwersytetu Gdańskiego, a następnie przewodniczący Zespołu Ekspertów ds. Ochrony Pracy przy Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność”, wiceprzewodniczący Rady Ochrony Pracy IV kadencji. Poprawił i umocnił pozycję Inspekcji. Powołał m.in. pion prewencji z Departamentem Interwencji badającym przyczyny katastrof i ciężkich wypadków przy pracy.

Jan Laskowski

1987-1990


W latach siedemdziesiątych został dyrektorem Iławskich Zakładów Naprawy Samochodów. W latach 1985-89 był posłem na Sejm PRL. W 1987 roku został Głównym Inspektorem Pracy. Za jego kadencji ustanowiono honorową odznakę „Za zasługi dla ochrony pracy” oraz nagrodę im. Haliny Krahelskiej za osiągnięcia w dziedzinie ochrony pracy. Jednak najważniejsza zmiana dokonała się w maju 1989 roku, kiedy to art. 2 Ustawy o PIP otrzymał brzmienie: „Państwowa Inspekcja Pracy podlega Sejmowi. Nadzór nad Państwową Inspekcją Pracy w zakresie ustalonym ustawą sprawuje Rada Ochrony Pracy”.

Henryk Kowalski

1967-1987


Przed wojną ukończył wieczorową szkołę dla monterów-elektryków, po wojnie liceum dla pracujących oraz Państwowe Technikum w Bytomiu. Od 1951 roku był sekretarzem Zarządu Głównego Związku Zawodowego Hutników, a następnie wiceprzewodniczącym tego związku. Od listopada 1966 roku zastępca, a od 1967 roku Główny Inspektor Pracy. Za jego kadencji 26 czerwca 1974 roku Sejm uchwalił ustawę Kodeks pracy, a ustawą z 6 marca 1981 roku została utworzona Państwowa Inspekcja Pracy.

Zdzisław Wierzbicki

1954-1966


W wyniku obrad III Kongresu Związków Zawodowych, Rada Państwa wydała 10 listopada 1954 roku dekret w sprawie przejęcia przez związki zawodowe zadań w dziedzinie wykonywania ustaw o ochronie, bezpieczeństwie i higienie pracy oraz sprawowania inspekcji pracy. W Centralnej Radzie Związków Zawodowych utworzono Główny Inspektorat Ochrony Pracy. Jego szefem, Głównym Inspektorem Pracy, został mianowany wcześniejszy przewodniczący Zarządu Głównego Związku Zawodowego Energetyków Zdzisław Wierzbicki.

Edmund Żebrowski

1952-1954


Inżynier-mechanik, przed wojną pracował w Warszawskich Zakładach Elektrycznych. Po wyzwoleniu krótko był naczelnikiem Wydziału Przemysłu w Zarządzie Miasta Sopotu, później, w latach 1945-48, obwodowym inspektorem pracy w Chrzanowie. Z formalnego punktu widzenia przez dwa lata piastował funkcję p.o. dyrektora Departamentu Pracy w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej, gdyż z przyczyn światopoglądowych nigdy nie został powołany na stanowisko dyrektora departamentu – głównego inspektora pracy.

Henryk Altman

1944-1952


Pod koniec II wojny światowej, po wyzwoleniu Chełma i Lublina, kiedy władze przystąpiły do organizowania administracji państwowej, został pełnomocnikiem do organizacji ministerialnych struktur Resortu Pracy, Opieki Społecznej i Zdrowia. Na przełomie sierpnia i września 1944 roku stworzył w Lublinie V Okręg Inspekcji Pracy (według podziału sprzed 1939 roku). Od 1945 roku kierował Departamentem Pracy w Ministerstwie Pracy i Opieki Społecznej, stając się nieformalnie pierwszym powojennym Głównym Inspektorem Pracy.

Marian Klott de Heidenfeldt

1920-1939


Od 1 stycznia 1918 roku był referentem w Ministerstwie Zdrowia, Opieki Społecznej i Ochrony Pracy – ówczesna nazwa resortu pracy – w dziale ochrony pracy robotników rolnych. Po trzech latach został Głównym Inspektorem Pracy. Jako członek Sejmowej Komisji Ochrony Pracy oraz przedstawiciel rządu z ramienia ministra pracy uczestniczył w opracowaniu wielu przepisów ochrony pracy. Do najważniejszych należy rozporządzenie Prezydenta RP z 14 lipca 1927 roku o inspekcji pracy. Przepis ten generalnie regulował działalność organów Państwowej Inspekcji Pracy i obowiązywał aż do 1950 roku.

Franciszek Sokal

1919-1920


Pierwszy Główny Inspektor Pracy w odrodzonej Polsce i delegat rządu polskiego do Rady Administracyjnej Międzynarodowego Biura Pracy przy Lidze Narodów w Genewie. W latach 1924-1925 był ministrem pracy i opieki społecznej, a od 1926 roku – delegatem Polski do Ligi Narodów. Jego działania ukształtowały postępowanie rozjemcze oraz ujednoliciły zasady rejestracji związków zawodowych w Rzeczypospolitej. Dzięki jego międzynarodowym doświadczeniom polskie międzywojenne ustawodawstwo w zakresie ochrony pracy było jednym z najnowocześniejszych w ówczesnej Europie.